Nadat het een tijd stil is geweest rondom CLC Den Haag, een grote kerk aan de Escamplaan 280 in Den Haag, waait er opnieuw stof op. Dit keer rondom het onderwerp ‘Connectgroep’.

In 2017 wordt het boek 'Zwemmen of verdrinken' gedrukt, een verhaal van twee jonge meisjes, Niki en Lara. De schrijvers van dit boek (Marielle en Natasja Lucas) ervaren op te groeien in een sekte, de bovengenoemde kerk CLC Den Haag. Zij vertellen in dit boek hun verhaal, over hun ervaringen met deze kerk in verhalen, brieven en dagboekfragmenten.

Een ervaring van een lid uit de kerk van CLC Den Haag, bereikt de Midvliet Nieuwsredactie. Het lid, die ongeveer sinds 2011 in deze zelfde kerk zit, vertelt over de negatieve ervaringen met het fenomeen 'Connectgroep', in CLC Den Haag, een manier van werken waardoor mensen die de kerk binnen komen verbonden blijven aan CLC Den Haag.
'Eerst is iedereen heel aardig, vraagt men of je een kopje koffie komt drinken en stelt je voor aan iemand die een zogeheten 'Connectgroep' leidt. Zogenaamd worden dit je vrienden of vriendinnen. Hoewel er in sommige Connectgroepen totaal geen pogingen zijn tot contacten buiten de Connectbijeenkomsten om. En als je naar een andere Connectgroep gaat, dan hoor je opeens niets meer van diezelfde zogenaamde vrienden en vriendinnen, dan wordt het opeens heel stil.'

In Connectgroepen, maken leden contact met anderen en bespreken ze de preek na.
Volgens de Website van CLC Den Haag zijn Connectgroepen er om samen relaties en vriendschappen te bouwen en om met elkaar de reis, het leven met God, te maken. Ze zouden voorzien in goede vriendschappen – waarbij dan wel de vraag rijst wat zij zien als slechte vriendschappen? - gezelligheid, ondersteuning en onderwijs, zodat degenen die komen connecten ook doordeweeks scherp blijven en iedereen een gezellige tijd samen heeft.

Zo op het eerste gezicht, vanuit de website, ziet het er als een clubje uit die gezellig door de weeks bij elkaar komt. Het stuk geeft een beeld van een groep waarin iedereen die interesse heeft in de kerk en de visie/ het christelijke geloof welkom is.

In een Connectgroep zou, volgens het lid, iedereen welkom moeten zijn: christenen, maar dus ook ongelovigen die de kerk zijn komen binnenlopen. Er is dus een mix van mensen die (al) christelijk zijn, niet-christelijke bezoekers, die zijn blijven hangen in een Connectgroep en ook in interesse hebben in het christelijke geloof of nieuwsgierigheid hebben naar de kerk. In zo’n Connectgroep zou het niveau waarop je zit, qua geloof, niet uit moeten maken. ‘Het is van belang mensen verbonden raken - en blijven – met de kerk en samen verder groeien. ‘Christenen die groeien en contacten hebben in een kerk, verbinden zich natuurlijk ook aan die kerk’, geeft het lid aan. ‘Groei van een Connect is dus ook indirecte of directe groei van de kerk.’

Dit lijkt een logisch gevolg. Net als de gedachte dat iedereen dus ook werkelijk welkom is in een Connect. Nee dus, de ervaring van dit lid is anders: 'Vreemd dat bij dit vrijwillige gebeuren ‘Connect’ alles genoteerd wordt: hoe vaak je wel of niet komt. En ook wordt er door de leiders met een schuin oog bijgehouden of je wel of niet naar de door de kerk zelf georganiseerde evenementen komt, waarvoor je overigens wel voor je tickets moet betalen. Kom je niet naar (te betalen) evenementen? Dit kan op een onverwacht moment in je gezicht worden gegooid. Mijn ervaring is dat dit dan via de Connect terugkomt. Mijn ervaring is dat je welkom bent zolang je aan bepaalde verwachtingen voldoet. Welke verwachtingen dat zijn wordt niet door iedere leider meteen duidelijk gemaakt. Maar mijn ervaring is dat je er dus wel op afgerekend kan worden.’

Wat is het feitelijke doel van ‘Connecten’? Gaat het misschien om een vorm van controle? Waar komen de genoemde, onbeschreven verplichtingen vandaan? Op de website van CLC Den Haag staat er vooral veel te lezen over gezelligheid en groeien in geloof. Er staat niet dat er iets vereist wordt in de Connect. Dat er eisen of regels zijn. En de vraag rijst dan toch of deze er überhaupt zijn of dat iedere Connectleider voor zichzelf kan bepalen wat de invulling is en de richtlijn van ‘gezellig Connecten en groeien’?

‘Blijkbaar heeft een Connectleider wel behoorlijke vrijheid daarin’, zo geeft het lid aan ‘want aan mij is gemeld dat het niet meer zo gezellig zou zijn. Geen ‘koffiekransjes meer, met preek nabespreken en kletsen’. Het zou nu gaan om de informatie die je van de Connectleider krijgt.’ Het doel van de groep waarin iemand zit, zou daarmee afhankelijk zijn van de leider van een groep, ook als dat afwijkt van wat (andere) Connectgroepen zouden moeten doen. Afhankelijkheid van een leider dus, die een onderdeel is van een kerk. Deelname aan zo'n groepje wordt op deze wijze niet meer zo luchtig.

Hoewel dus op de website van CLC Den Haag voorgehouden wordt dat Connecten een soort 'bespreking - vriendenclub' is, waar contact hebben met elkaar een belangrijk doel zou zijn, is het deze connectlid dus al twee keren overkomen dat ze - naar inzichten van de Connectleider - uit een Connect werd gezet. Waarbij het lid de eerste keer simpelweg vermeld werd dat ze eruit gezet werd. Geen overleg, geen persoonlijk contact, alleen maar een melding van dat andere leden naar haar vroegen, dus was ze lang niet geweest, dus moest ze eruit. Het vrienden-gevoel was daarbij ver te zoeken. Bij de tweede keer, geeft het lid aan dat ze ernstige verwijten naar het hoofd kreeg. Zo had de Connectleider eigenhandig de inhoud van de Connect veranderd naar een invulling die bijna alleen maar gericht is op het opnemen van door de leider door te geven kennis over het geloof. Voor gezelligheid had je dan kort de tijd bij binnenkomst.  Ze kreeg te horen dat er verwacht werd dat ze veel meer tijd in de Kerk zou gaan steken en dat er verwacht werd dat ze er andere zaken (zoals werk) ervoor opzij zou zetten. Anders vond dit lid de Connect blijkbaar niet belangrijk genoeg. Verder zou ze niet christelijk genoeg zijn en zou daarin moeten groeien. Buiten de Connect dus en niet zoals op de website staat ‘samen’. In de Connect zaten leden die wél christelijk genoeg waren. Ook werd haar verweten dat ze bij deze bijeenkomsten - die in eerste instantie zogenaamd vrijwillig zijn - te vaak afwezig of laat was. Ze zou inbreng hebben die de (christelijke, geheiligde) sfeer zou verpesten. In de Connectgroep zouden ze met zijn allen bidden en met God bezig zijn en dit Connectlid werd verweten dat de leider bang was voor haar verwachtte negatieve invloed op een 'kwetsbaar nieuw lid' en ook bleek blijkbaar de gedachte te bestaan dat deze Connectleider geen waarde verbond aan de kwaliteit van het 'meebidden' van het bewuste Connectlid.
Op de vraag of ze na deze kritiek, als 10 jaren lid van de groep en niet eerder geconfronteerd met deze eisen, nu dan nog wel welkom was bij de Connect, kon de leider niet meteen antwoord geven, maar na even aandringen was het antwoord': 'Nee, dan niet dus. We kunnen nog wel gewoon groeten als ik je in de kerk zie, hoor.'

Het lid geeft aan perplex te staan van het oordelen door iemand die haar leider zou moeten zijn en het feit dat een deur in haar gezicht wordt dichtgegooid op een plek waar de verwachting zou zijn dat dat deze met open armen uitreikt naar de mensen in de samenleving, die God komen zoeken. Het doet denken aan verhalen uit het boek van de zusjes Lucas. Verhalen die je niet verwacht of bijna niet gelooft van een christelijke kerk, totdat ze zo dichtbij komen.

De doelen van een Connect in CLC Den Haag lijken onduidelijk en afhankelijk van de invloed van de leider van een Connect. Ook is het bijzonder dat welkom zijn in de Connectgroepen dus blijkbaar afhankelijk is absentielijsten, investeren in evenementen en de mate van vroomheid.

In een maand waarin goedheid en goed doen in een ander geloof (de Ramadan periode) juist centraal staat, is het bewuste lid echt even met stomheid geslagen: 'In CLC Den Haag staat als je binnenkomt: 'Welkom in de Kerk'. Ik dacht dat het een soort thuiskomen was en dat de kerk er juist was om liefdevol uit te reiken naar de wereld. Maar in dit geval kunnen ze niet eens het welkome gevoel behouden bij eigen leden.
Ik had allerlei problemen waarvoor de Connect zou gaan bidden, maar nu word ik dus in mijn eentje in het diepe gegooid. In de stijl van Zoek het maar uit of vindt een ander. Hoe moet ik anderen, als deel van deze kerk, nu overtuigen dat de kerk of Connect er voor ze is en ze ook niet laat 'verzuipen'?’


De naam van het lid is bekend bij de redactie. Er is voor gekozen om deze niet in het artikel te vermelden.


Door: Redactie Midvliet
Foto: Archieffoto Redactie Midvliet